Lig Wat Steek

jou hand dis al wat dit gevat het om die towerspreuk te breek om die lug aan die brand te steek om hierdie man te laat smeek die wêreld het gespin en toe het alles stilgestaan ek val van die rand af en my mond het toegeslaan jy het lig gelos wat steek ’n kneusplek van lig en daai wond bly oop daai wond bly oop my kop is ’n sel sonder deur my hart klop vas teen die mure jou hand se skadu self kan my bind vas daar soos ’n vlieër sonder wind ek is ’n straathond wat op donker wag ek is ’n sel gebou uit grond en as moenie beweeg nie as jy beweeg kom die gewig weer terug as die gewig weer terugkom word ek daardeur verwurg jy het lig gelos wat steek ’n kneusplek van lig en daai wond bly oop daai wond bly oop my kop is ’n sel sonder deur my hart klop vas teen die mure jou hand se skadu self kan my bind vas daar soos ’n vlieër sonder wind jou hand dis al wat dit gevat het om die towerspreuk te breek om die lug aan die brand te steek om hierdie man te laat smeek